جاواي باهوش

سلام

 • بعد از نوشتن اولين دستور برنامه نويسي، بهتر است با مفهوم اين دستورات آشنا شويم. همانطور كه ملاحظه كرديد، ميان يك دستور جاوا با اچ‌تي‌ام‌‌ال، تفاوت است. اچ‌تي‌ام‌ال، يك صفحه ساده و ثابت را به ما مي‌دهد؛ و جاوا، يك صفحه متحرك و هوشمند. با اچ‌تي‌ام‌ال، بدنه و اسكلت يك صفحه (متن، عكس، جدول و فرم) را مي‌سازيم و با جاوا به اين بدن و اسكلت، روح مي‌دميم و آنرا زنده مي‌كنيم؛ تا آن حد كه نسبت به هر عملي، واكنش و عكس العمل مناسبي را نشان مي‌دهد.

مثال: يك فرم ارسال نامه را تصور كنيد. اگر مثلا نام خود يا آدرس گيرنده را اشتباهاً ننويسيد، برنامه، با پيامي اين موضوع را به شما يادآوري مي‌كند. يعني اينكه متوجه عمل شما شده و يك واكنش مناسب، نشان مي‌دهد. در اين جلسه با اين مقوله، يعني هوشمند بودن جاوا، آشنا مي‌شويم.
 

شرط

تعريف شرط

 • يكي از ابزار و دستورات مهم هر زبانِ برنامه نويسي، شرط است. آيا مي‌دانيد شرط چيست؟ براي درك مفهوم آن، احتياجي نيست به خود زحمت بدهيد؛ چون اين دستور، در زندگي من و شما به وفور يافت مي‌شود. اگر خورشيد درآيد، هوا روشن مي‌شود. اگر درس بخواني، قبول مي‌شوي.

اگــر دلــي را بـه نالـه آري، ز برق آهش امــان نداري
بلا در افتد به هر چه داري، كه چوب يزدان صدا ندارد

اگر عمري گنه كردي، مشو نوميد از رحمت
تـو نـام توبه را بنويس، امضـا كردنش با من

به تمام اينها، جمله شرطي گفته مي‌شود.
 

ادات شرط

1. if
2. switch ... case
3. variable = (condition) ? true : false

معروفترين ادات شرط، if است.
 

ساختمان شرط if

 • جمله شرطي، از سه قسمت اصلي، تشكيل شده است.
1- ادات شرط: كلمه‌اي كه شرط را مي‌رساند؛ مانند اگر.
2- شرط: جمله‌اي كه شرطِ انجام كاري، واقع شده.
3- مشروط يا جزا: جمله‌اي كه جزاي شرط و در جواب آن آمده؛ يعني در صورت تحقق شرط، آن نيز به وقوع مي‌پيوندد.

 • در زبان برنامه‌نويسي هم مثل زبان محاوره‌اي، اين سه ركن، رعايت شده. با اين عناصر و طريقه نوشتن آنها، آشنا مي‌شويم.

عناصر شرط، در جاوا:

1- ادات شرط: if
2- شرط: داخل پرانتز (...)
3- مشروط: داخل كروشه {...}

if ( شرط )
 { جزا };


توجه: اگر شرط، تنها شامل يك مشروط باشد، نيازي نيست كه آن را درون علامت كروشه { } قرار دهيم.

اهميت شرط

 • اهميت استفاده از شرط در برنامه‌نويسي، به فايده آن، برمي‌گردد. هر چقدر كه استفاده از آن، منفعت داشته باشد، اهميت دارد. اين موضوع را با مثال، توضيح مي‌دهم.

به اولين دستوري كه نوشتيد دقت كنيد. آنرا در داخل يك صفحه، نوشته‌ايد كه به محض ورود به آن، پيام ديده مي‌شود. اين خوب است ولي كامل نيست. تصور كنيد هر دستور جاوايي كه مي‌نويسيم به محض ورود، نمايش داده شده يا اجرا شود. مثلا شما مي‌خواهيد اگر كاربر، آدرس گيرنده را ننوشت، اخطاري نشان داده شده و مانع ادامه كار گردد. اين دستور بايد كجا قرار گيرد؟ چگونه بايد آنرا كنترل كرد كه هرجا شما خواستيد يا كاربر اشتباهي كرد، اجرا شود؟ اينجاست كه بايد دست به دامن شرط شد. پس از شرط، براي كنترل و تنظيم فرامين، استفاده مي‌كنيم.

حالا همان مثال اولي، يعني نمايش پيام را مي‌خواهيم با كمي كنترل، اجرا كنيم. مثلا اگر رنگ پس زمينه صفحه ما، سفيد بود، بنويسد سفيد:

if (document.bgColor == "#ffffff")
    {alert("سفيد")
    };

حالا اين پيام، در صورتي نمايش داده مي‌شود كه شرط آن، يعني سفيد بودن پس زمينه، محقق شده باشد. البته اين يك مثال بود كه الان به ذهنم رسيد. شما مي‌توانيد شرط يا جزاي ديگري را در نظر بگيريد.

در جلسه آينده، به اميد خدا، با اقسام شرط آشنا شده و تسلط بيشتري بر دستورات خود، پيدا خواهيم كرد.

واژه نامه:

document = سند، صفحه جاري، پنجره‌اي كه در آن كار مي‌كنيد
document.bgColor = رنگ پس زمينه سند

به اميد ديدار
خدانگهدار